در آستانه انتخابات شوارهاي اسلامي دوره چهارم،دوم خردادي ها در اوج نااميدي از شكست هاي پي در پي در انتخابات مجلس هفتم،رياست جمهوري نهم و خبرگان در يك تاكتيكي براي جلب آرا، ليستي را متشكل از چهره هاي شاخص اما معتدل و قهرمانان ميادين ورزشي تهيه كردند و به رغم بسيج همه توان و امكانات خود،توانستتد ۴ نامزد خود را به شوراي شهر تهران بفرستند.

صرفنظر از اين كه اين تعداد قليل تا چه اندازه توانستند در معادلات پيچيده انتخاب شهردار تهران ايفاي نقش كنند،روي سخن در باره آقاي هادي ساعي عضو شوراي شهر تهران است كه افتخار آفريني هاي او در ميادين ورزشي دنيا همانند ديگر پهلواناني چون حسين رضازاده و علي دايي هيچ وقت از يادها فراموش نمي شود.

اما سئوال اينجاست كه چرا هادي ساعي قهرمان تكواندو دنيا در شرايط كنوني در مسابقات قهرماني جهان- چين مقابل تكواندوكار افغاني شكست سنگين را پذيرا و به مدال برنز قانع مي‌شود؟پاسخ اين سئوال را در صورتي كه دوم خردادي ها با مردم رو راست و صادق باشند خيلي روشن مي توان يافت؛براستي اگر دوستان دوم خردادي او در مقطع زماني منتهي به انتخاب شهردار تهران، ذهن و افكار او را درگير معادلات پيچيده و بده و بستان ها نمي كردند آيا نتيجه رقابت او با حريف افغاني! چنين رقم مي خورد كه همه دوستداران اين قهرمان انگشت تعجب به دهان گرفته و نظاره گر اين واقعيت تلخ باشند؟

آيا اعتراض سرمربي تيم ملي به داوري اين مسابقه، فرافكني و پاك كردن صورت مسئله نيست؟چرا بايد به جاي آسيب شناسي اين مسئله و ريشه يابي آن، خودمان را فريب بدهيم و تقصيرها را همانند هميشه گردن ديگران بيندازيم؟

شايد اگر امروز از آقاي ساعي بپرسي كه چه انگيزه اي شما را بر اين داشت خود را نامزد انتخابات شوراها كني؟ او در پاسخ خواهد گفت كه هيچ چيز،دوم خردادي ها "اغفالم كردند".

بي پرده بگويم كه شوراي شهر و مجامعي از اين دست جاي كساني مثل ساعي و قهرمانان ديگر چون ... نيست؛اين مجامع ذاتا آنهايي را مي طلبد كه معمولا اهل زد و بند باشند نه كساني كه جوانمردانه و پهلوانانه در ميادين ورزشي هر آنچه كه دارند براي ميهن و مردم خود در طبق اخلاص مي گذارند.

با اين مقدمه و موخره اگر چنين نتيجه بگيريم كه دوستان آقاي ساعي در هدايت او به شوراي شهر تهران و نشاندن قهرمان دنيا در صندلي سبز شوراي شهر به ساعي  لطفي نكردند بلكه در حق او ظلم روا داشتند،بيراهه نگفته ايم.