امروز چهارشنبه به اتفاق خانواده های چهار دیپلمات ربوده شده ایرانی در لبنان که حدود ۲۳ سال پیش از سوی فالانژهای اسرائیلی ربوده شده اند میهمان دری نجف آبادی دادستانی کل کشور بودیم.

به رسم معمول دیدارها ابتدا تنی چند نفر از خانواده ها با ابراز گلایه از این که پیگیریها از سرنوشت دیپلماتها از آغاز تاکنون جدی نبوده است خواستار کمک دادستانی در روشن شدن سرنوشت فرزندانشان شدند.

پس از تعارفات معمول و ابراز تاسف دادستان از این که چرا تاکنون این مسئله به جد پیگیری نشده است دری نجف آبادی سخنانش را تمام کرد اما وقتی به چشمان خانواده های دیپلماتها نگاه می کردی معلوم بود که آنان تا این لحظه از جلسه رضایتی کسب نکرده اند چرا که نتوانسته بودند هیچ قولی از دادستان در پیگیری این مسئله بگیرند که نهایتا یکی از حضار خطاب به دری نجف آبادی گفت آیا دادستانی نمی تواند دراین مسئله کیفرخواست یا دادخواستی را تهیه کند که بلافاصله آقای دادستان جواب داد بله ما می توانیم همین کار را بکنیم البته این مسئله می تواند نتیجه گیری خوبی برای ما از این دیدار باشد!.

اما چرا این نوشته را در وبلام منعکس می کنم دلیلش آن است که «گیرم هیچ یک از حضار چنین درخواستی زا از دری نجف آبادی نمی کرد آن وقت ما به عنوان خبرنگار غیر از ابراز تاسف و ابراز امیدواری های معمول چه چیزی را در خبرمان از این جلسه می توانستیم منعکس کنیم»

البته امیدواریم که این دیدار مشابه دیدارهای پیشین متعدد خانواده های دیپلماتها با مسئولان مختلف نباشد چرا که بنا به گفته صریح اغلب آنان در همین جلسه در دیدارهای گذشته خیلی از مسئولان به آنان قول و وعده می دادند اما پس از گذشت چند روز همه چیز به فراموشی سپرده می شد.

ناگفته نماند دادستان کل کشور در این قبیل مسائل و پیگیریها از این قبیل افراد و مسئولان متفاوت است و امیدواریم قول وی هر چه زودتر منتج به نتیجه گردد و سرنوشت دیپلماتها روشن.